Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2009

Voor mijn job reed ik nog maar eens naar ‘den andere kant van’t land’ waar ik samen met mijn collega P. mensen zou verwelkomen aan de kassa.
Ik kom binnen, doe mijn jas uit en geef hem een dikke knuffel en kus op zijn wang.  Hij laat duidelijk merken dat hij erg blij is me te zien en ik nestel me op een stoel dicht naast hem.

Even later word ik langs achter vastgepakt en krijg ik een onverwachte knuffel van M., de vriend van collega N. al méér dan twee jaar.  Ik schrik danig omdat ik hem helemaal niet had zien aankomen, maar ook omdat hij me op mijn méést gevoelige plekje pakt :D.  Ik laat niks merken (buiten een kleine gil van het verschieten ;)) en geef hem ook een kus op zijn wang.  Ik vergeet het gebeurde redelijk snel, want de deelnemers blijven in grote hordes binnenkomen.

Een uurtje later komt M. terug naar onze tafel en fluistert me in mijn oor : ‘Wat wil je eerst van mij … een lekkere tongdraai of een cola-light …?’  Ik schiet hardop in een lach want ik denk hem niet goed verstaan te hebben en vraag of hij wil herhalen wat hij zei ? Collega P. kijkt me lachend aan om mijn reactie (gelukkig hoorde hij niet wat er gezegd werd) en M. herhaalt exact wat hij vroeg.  Opnieuw kan ik het lachen niet laten en zeg dat hij me met een cola-light heel erg zou plezieren … :D.
Ik zie hem met pretlichtjes in zijn ogen wegwandelen en ik denk bij mezelf : WTF is happening ??? 😀
Met dezelfde stoute blik in zijn ogen brengt hij mijn drankje, kijkt me even aan en wandelt weer weg.

Gedurende de avond is er verder niet meer zoveel contact, ook door de dingen waar we beiden mee bezig zijn, maar vooral omdat ik hier toch wel een beetje voorzichtig wil zijn.  Het gekke is dat ik al de hele dag in zo’n echte knuffelmood-met-meer ben, en het feit dat hij iemand is waar ik eigenlijk toch wel af moet blijven maakt het me niet zo makkelijk.  Dus … hou ik afstand :). 
Twee keer zie ik hem naar buiten gaan en aan de deur even wachten, kijkend naar mij.  Maar ik doe alsof ik het niet zie en reageer ook niet.  Met een heel dubbel gevoel, want verdomme !!! eigenlijk wil ik wél …

Als onze avond uren later erop zit en ik naar huis wil vertrekken vraagt M. of ik op dat uur écht nog naar huis rijd ? Zo ver ? Ik zeg hem al lachend dat ik eigenlijk weinig keuze heb, en indien wel … wat zou hij dan voorstellen ? 😀
Hij fluistert me in mijn oor dat hij me zou meenemen naar een knus hotelletje waar hij me zeker de eerste uren niet zou laten slapen … Oh help … Ik vloek in mezelf en denk ‘doe dit nu niet !!! ik heb het al zo kwaad !!!’ 😀
Maar ik zeg hem dan dat ik (jammer genoeg of nét gelukkig ;)) niet alleen rijd en dus wel naar huis MOET …

Ik draai me even om, neem afscheid van andere collega’s door een knuffel en sommigen een kus op de wang te geven en eindig mijn ronde bij hem.  Een beetje treuzelend want ik wil eigenlijk niet weg en mezelf niet direct een houding weten te geven … Maar dan hak ik mijn knoop door en wil hem een kusje op zijn wang geven, zoals bij de anderen … maar hij legt zijn hand in mijn zij en drukt me een kus op mijn lippen … nét iets langer dan normaal … Opnieuw denk ik … shiiiit … doe dit nu niet … niet hier … niet nu … waar iedereen bij staat … Maar ik draai me snel om en maak dat ik weg ben … :).

Mijn weg naar huis (dik 1.5u) lijkt korter dan ze in werkelijkheid is, zodanig ben ik in gedachten verzonken.  Ik denk zelfs dat ik al glimlachend in mijn bed gekropen ben want ik heb zalig geslapen … ;).

Read Full Post »

Jankmuziek …

Het blogje van Breeg
deed me even terugdenken aan mijn jankplaat aller tijden …
Al vanaf het moment dat ik weet wat -iemand graag zien, houden van,
en alles wat daarmee te maken heeft- inhoudt,
is dit dé muziek waarbij ik emmertjes vol gesnotterd heb …

Gelukkig kan ik nu zeggen dat het al héél lang geleden is
dat ik deze muziek nog draaide … ;).

Read Full Post »

Leuk muziekje.

Toen ik naar de tweede aflevering van ‘Stille Weldoeners’ keek bleef het achtergrondmuziekje bij mij hangen.  Vandaag hoorde ik het -tijdens 1.5u aanschuiven in de file- op mijn autoradio, en na wat zoeken op YouTube heb ik het gevonden …

Read Full Post »

Stekelbeesjes poes …
speelt met een pluim … 😉

Read Full Post »

Na mijn vorige ‘historie’ besluit ik het bij mijn volgende anders aan te pakken …

Volgende in mijn ‘dating-rijtje’ is F. Iemand redelijk kort in mijn buurt, jonger dan ik (as always ;)) en zijn foto spreekt me wel aan. Ik zag hem al enkele keren ‘passeren’ maar laat alles aan ‘het lot’ over. Want als ik zijn profiel bekijk zie ik bvb dat zijn muziekgenre helemaal niet bij het mijne aanleunt, integendeel zelfs. En dan ook (en vooral !) het feit dat hij een héél stuk groter is dan ik doet me zelf geen enkele toenadering zoeken.

En dan … ineens … van hem een berichtje in mijn inbox. We mailen eerst een beetje op en af en gaan dan over op MSN want dat vind ik nog altijd de makkelijkste en meest aangename manier om te babbelen via pc.

Hij blijkt een zéér vlotte babbelaar te zijn en ik merk snel dat ik heel ander vlees in de kuip heb dan de vorige keer. F. zegt onmiddellijk en heel direct waar het voor hem op staat, en hij voelt aan dat ik mijn hart ook op mijn tong heb en dat ik niet snel terugdeins.

Ik tast hem verbaal een beetje af, en hij antwoordt zonder enige aarzeling op al mijn vragen. Heeft kids die deels bij hem wonen, hij woont noodgedwongen bij zijn ouders in maar hoopt daar héél snel weg te zijn want het klikt niet meer, grootste hobby is gitaren maken … Klinkt allemaal wel oké.

Na enkele avonden gaan onze gesprekken ook wel eens de ‘schuine’ toer op en ook daar gaat hij heel vrij en open in mee. Verschillende keren merkt hij op hoe het mogelijk is dat hij met een vrouw zo open over sex en aanverwanten kan praten. Ik hoor dit wel meer, het blijft me verbazen maar ik sta er verder ook niet meer bij stil ;).

Hij vertelt me dat hij anderhalf jaar single is en dat hij al die tijd geen sex heeft gehad, behalve ‘met zichzelf’ maar dat hij ook niet uit is op occasionele sex. Hij wil graag iemand tegenkomen bij wie hij eindelijk rust kan vinden, bij wie hij zichzelf kan zijn, enz … Ik reageer daarop dat we volgens mij allemaal daar naar op zoek zijn, alhoewel ik al een tijdje best tevreden ben met mezelf en hoe mijn leven nu loopt. De lijntjes die hij uitgooit om elkaar te ontmoeten ontwijk ik. Omdat hij -naar mijn gevoel- uit is op een ‘date-met-sex’ geef ik zonder blikken of blozen toe dat ik een FIF heb en ik enkel nog iets wil beginnen met iemand waar ik eerst een stevige (vriendschappelijke) basis mee heb.

Ik ben dus (vind ik voor mezelf toch) heel duidelijk in mijn uitspraken en hij lijkt dit allemaal goed te vinden en te kunnen plaatsen.

En dan … enkele dagen en enkele chatsessies verder … krijg ik een mail in mijn bus.

Een mail waarvan ik figuurlijk een stuk achterover ga in mijn bureaustoel en die ik echt twee keer moet lezen om te begrijpen wat er staat. Hij is boos want hij vindt dat ik hem aan het lijntje houd. Dat ik met zijn gevoelens speel, dat ik erg dubbelzinnig overkom, dingen uitlok en hem dan op zijn geile honger laat zitten …

De F. die hier spreekt is de arrogantie zelve en mijn eerste gedachte hierbij is : ik wil een vent met ballen aan zijn lijf, maar dit … Dit is er over ! Ik wil begrip opbrengen voor zijn thuissituatie, zijn tekort aan aandacht en intimiteit en wat nog allemaal. Maar ik ben géén pispaal en/of boksbal waarop allerlei frustraties op kunnen losgelaten worden !

Ik maak er dan ook héél snel korte metten mee en mail terug dat ik het jammer vind dat hij zich zo voelt maar dat ik niet bij machte ben om hem hiermee te helpen. Ook maak ik duidelijk dat ons chatverkeer bij deze stopt. Ik laat hem (voorlopig) in mijn lijst staan en verwijder hem ook niet uit andere kanalen want ik wil hem de kans geven om zich te ‘herpakken’.

Maar de dag later zie ik dat hij mij overal heeft verwijderd en dat bevestigt wat ik dacht; Een vent die enkel op sex uit is en wiens verstand ook tot beneden gezakt is …

Een tijdje later stel ik mezelf de vraag of (sommige) mannen nu écht zo dom zijn ? Ik kon niet méér duidelijk zijn over mezelf, op verschillende vlakken, en tóch werden er andere dingen verwacht … Ik snap er even niks meer van en neem me voor om even te stoppen met al dat gedate. ‘k Heb er even mijn buik van vol ;).

Read Full Post »

Ik kom E. tegen …  Als ik op zijn foto afga lijkt hij me een aardige en lieve man en als hij mij aanspreekt (ik neem zelden zelf initiatief via deze wegen) beginnen we een aangenaam gesprek.
Enkele dagen later geef ik hem mijn MSN-adres en ook daar verloopt de babbel vrij vlot, alleen erger ik er me een beetje aan dat hij bijna elke zin afsluit met ‘lieverdje’.
Nu ben ik (zoals iedereen wel ;)) gecharmeerd door een complimentje, maar je moet er naar mij toe zéker niet mee overdrijven want dan krijg je een averechtse reactie. 
Omdat het tijdens babbel nr zoveel heel goed weer is en ik wel tijd heb, spreken we af om verder te kletsen bij een tasje koffie.  Zo gezegd zo gedaan.  Een uurtje later ben ik op plaats van afspraak en enkele minuutjes later zie ik hem ook binnenwandelen.  Vrij rustig en op zijn gemak komt hij naast me zitten, geeft me een kus op mijn wang en we bestellen samen koffie.

Hij ziet er niet mis uit, zijn kleding is niet geweldig, nogal losjes allemaal. Zijn longsleeves-shirt lijkt verkeerd gewassen te zijn want valt nogal groot uit, maar hij is verzorgd en netjes en daar draait het me uiteindelijk om. Ik bedenk me dat ik niet mag oordelen op uiterlijkheden en dat ik mensen kansen moet geven. Ik verwacht nl hetzelfde van anderen naar mij.

We babbelen over koetjes en kalfjes, ik tast een beetje af naar zijn achtergrond maar hij laat voorlopig niet zoveel los. Hij weet het gesprek telkens weer op mij te draaien en ik vind het -voor dit keer- wel oké. Omdat het tegen het middaguur aanloopt krijgen we beiden wel honger en bestellen een broodje.

Na nog een uurtje later is het voor mij wel genoeg en wil ik terug naar huis. Ik vind hem een aangename man, maar ik heb niet het gevoel van ‘geen besef van tijd’ bij hem …
Hij loopt met me mee naar mijn auto, vindt het duidelijk jammer dat ik weg ‘moet’ en geeft me een vluchtige knuffel (hij durft niet méér wat ik ergens wel schattig vind) en hij wandelt weg.

Enkele dagen verlopen en we spreken elkaar af en toe op MSN maar ik houd de boot een beetje af. Hij lijkt me (maar ik kan me vergissen) nogal ‘plakkerig’ en het feit dat hij alle stappen aan mij overlaat irriteert me een beetje. Ik wil een vent met ballen aan zijn lijf, iemand die zélf initiatieven durft te nemen en daar blijkt hij op dit moment nog geen kaas van gegeten te hebben. Verschillende keren geef ik dit ook aan. Dat ik graag een partner heb die op eigen benen staat, en die eigen verantwoordelijkheden neemt en er voor uitkomt.

Alsof hij het (eindelijk ;)) begrepen heeft komt hij met een voorstel. Hij nodigt me uit om in zijn favoriete restaurantje Steppengras te gaan eten. Ik ben blij met zijn lef en ga er op in. Hij vertelt me heel blij (duidelijk in zijn nopjes met zijn succes ;)) dat het restaurant van zijn keuze wijd en zijd bekend is om zijn Steppengras en dat je er dikwijls moet aanschuiven om binnen te raken. Dus ik verwacht me wel aan wat …

Op plaats van bestemming aangekomen lijkt de zaak niet méér dan een veredelde frituur te zijn … en … ‘over te nemen’ … Ok. Dat was dat dan … Hij zit er een beetje mee verveeld, heeft duidelijk zoiets van : ‘nu had ik eens een voorstel … 😦 ‘
Ik maak het hem makkelijker door grappend te reageren dat er zaken genoeg in de omtrek zijn waar we wél terecht kunnen maar laat duidelijk de keuze aan hem. Het was zijn initiatief en ik denk bij mezelf ‘hij maakt het ook maar af …’

Uiteindelijk zitten we een dik half uur later in een simpele frituur naast een grote baan … Ok … Ik ga ermee akkoord want ik heb op dat moment een hoop tegenstrijdige gedachten. In de frituur is hij blijkbaar vaste klant (lees : bijna alle dagen) en hij straalt duidelijk omdat ik naast hem zit. Als ik dan zie wat hij bestelt en ook echt eet … Saus op saus, over saus … Oh help …
Omdat hij hier op zijn terrein zit komt hij ook eindelijk los over zijn leven. Hij woont alleen, maar mams en paps doen zijne was en plas, hij gaat er elke dag minstens één keer eten, en behalve Playstationtoestanden heeft hij geen echte hobby’s.

Hoe langer hoe meer denk ik : dit wordt niks. Ik wil echt mensen kansen geven, maar dit ?

Alsof den duvel erop zit (zoals ze hier zeggen ;)) komt er een bevriend koppel van mij binnen en zien mij zitten. Zij komt een dagje zeggen terwijl haar partner de bestelling doorgeeft en ze vraagt me ook of ik al beslist heb voor de mosselavond heel binnenkort. Daarop komt mijn tafelpartner recht zitten en gedraagt zich als een hondje met de uitdrukking ‘mag ik mee …?’.

Op dat moment weet ik het zeker. Dit gaat niet verder. Het stopt vandaag nog, maar ik weet alleen nog niet goed hoe aan te pakken. Als het koppel weg is en wij rustig verder eten pakt hij af en toe mijn hand, legt zijn hand wel eens op mijn rug, maar ik reageer niet.
Maar hij is blijkbaar zo onervaren dat hij niks in de gaten heeft en ik zucht eens diep. Ik heb me weer wat op mijn nek gehaald …
Als we even later in de auto zitten en naar huis rijden pieker ik me suf. Hoe breng ik hem in godsnaam aan zijn verstand dat hij niet de persoon is voor mij … Als hij bij mij thuis stopt, zijn auto stil legt en mij wil vastpakken zeg ik het … Ik zeg hem dat ik hem een heel lieve man vind, maar dat ik er echt niet méér van zie komen. Dat ik hem echt niet wil kwetsen en hem niet aan het lijntje wil houden en dat ik daarom beter zo snel mogelijk duidelijk ben.

Ik zie hem ineen zakken … Schouders naar beneden, hoofd omlaag … Ik wacht nog heel even op een reactie maar er komt niks. Dan geef ik hem snel een kusje op zijn wang en ik maak dat ik weg ben …
Hij blijft nog staan tot ik binnen ben en dan zie ik hem draaien. Ik loop verder want ik wil niet meer méér zien … De ‘geslagen-hond-houding’ … Ik kan er echt niet tegen …

Read Full Post »

Read Full Post »

Older Posts »