Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2009

Al. voegde me toe. 
Als ik zijn foto bekijk, denk ik bij mezelf … Ziet er goed uit, maar ik heb niet zoiets van ‘wauw’.  Gewoon … niet méér … niet minder …

We beginnen te mailen, want hij blijkt geen chatter te zijn.   Raar denk ik dan, wat doe je dan op een datingsite ? Voor mij begint het alleszins zo.  Je leert elkaar via mail of chat toch kennen ? Hij blijkbaar niet want hij geeft vrij snel zijn gsm- én telefoonnr en verwittigt mij 🙂 dan dat ik moet opletten met zomaar mijn volledige naam ergens op het net te gooien …
Maar omdat ik zeker niet direct toehap op een kennismaking gaan er toch een aantal serieuze mails op en af waarin hij eigenlijk (naar mijn gevoel) ook snel veel van zichzelf bloot geeft.  De onderwerpen waarover we mailen zijn van zijn kant uit ook echt wel een aftasten naar een eventuele relatie.   Ik reageer hier heel eerlijk op en zeg dat ik zeker niet ‘op zoek’ ben, maar wel open sta voor nieuwe mensen en wel zie wat ik er wel of niet mee doe.
Hij van zijn kant zegt me meermaals dat hij zich geweldig goed voelt bij mijn mails, dat hij nog nooit iemand tegenkwam die zo open en rechtuit durft/kan zijn.  Dit hoorde ik al zo dikwijls en toch blijft het me verbazen en stel ik mezelf altijd de vraag hoe anderen het dan doen ? Het heeft geen enkele zin om mensen iets op de mouw te spelden, ooit val je toch door de mand …

Op een moment dat een ander plannetje in het water valt beslis ik toch op zijn uitnodiging in te gaan en we spreken af op een terras.
Als ik hem zie aankomen typeer ik hem als het ‘gezellige beer-type’.  Vlot gekleed in een beige bermuda en een roze poloshirt, iets wat hem echt wel staat want hij is mooi bruin gekleurd door het vele watersporten.   Hij geeft me beleefd een hand nadat hij me herkende en bestelt net als ik een kopje koffie.  De babbel verloopt de eerste minuten een beetje stroef, ook langs mijn kant.  Ik heb onmiddellijk door ‘welk vlees ik in de kuip heb’ en stel me gelijk al vragen …
Maar het ijs breekt en voor ik het goed en wel besef zijn we 2,5u later …

We hadden een heel aangename babbel, hebben samen een hapje gegeten en dan werd het tijd voor mij om naar huis te gaan.  Voor hem had het duidelijk nog even mogen duren … :).
Hij begeleidt me naar mijn auto, doet het portier voor me open, geeft me een hand en drie kusjes op de wangen.  Het valt op dat hij het moment van afscheid wil rekken, want hij blijft maar ‘dag’ zeggen … :).  ‘k Vind het wel lief …

Op weg naar huis, en nog uren daarna, laat het mij niet los.  Het viel niet te ontkennen, hij heeft niet veel nodig of is ‘verkocht’.  De manier hoe hij sprak over mijn haren, de foto’s die hij van mij zag, hoe ik er irl uitzie … Zijn gezicht verraadde voor mij genoeg.  En dan begint mijn molen : wil ik dit …

Hij is 5 jaar ouder dan ik.  Dit overkwam me nog nooit.  Tot nu toe waren al mijn partners een stuk jonger dan ik, hij loopt naar de 50 … Hij is een heel brave, lieve, begripvolle, attente man … En misschien té braaf voor mij ?
We hebben beiden een huwelijk en een relatie daarna achter de rug, hij weet ook wel wat er ‘te krijgen’ is, dus voor naïeve of onvolwassen toestanden hoef ik bij hem niet bang te zijn. 
En toch … Zit ik niet tezeer vol leven, tegenover hem ?

Het lastige van de hele zaak is … en nu ‘zie’ ik enkelen grinnikken …
Er werd me ‘gezegd’ dat ik na de zomer iemand zou tegenkomen, een heel ander type dan ik gewoon zou zijn, en nog allerlei punten … Als ik die dingen nu op een rijtje zet …
Feit is, dat degenen met wie ik een serieuze relatie had er nooit sprake was van verliefd zijn.  Er groeide gewoon meer … En degenen op wie ik wél verliefd werd, daar liep het fout mee af … Komt ook nog erbij dat ik op dit moment een ander zou ‘kiezen’ … moest het allemaal zo kunnen lopen … Moest ik het allemaal zelf een beetje kunnen sturen … :). 

En nu zit ik hier.  Te denken tot en met … Hoe dikwijls ik in mezelf  al ‘shit hé’ heb gezegd … Ik wil het niet weten …

Read Full Post »

Lekker …

Read Full Post »

Muziek …

Als kind was ik al gek van muziek.  Voor zolang ik me kan herinneren ging ik ermee naar bed en werd ik er mee wakker.  Mijn wekkerradio was dus eigenlijk mijn allereerste ‘vriendje’ :D.

In mijn jeugd heb ik zelf jarenlang muziek gespeeld, maar omwille van studiekeuzes stilaan laten verwateren.  Helaas eigenlijk, want nu komt het er niet meer van om de dingen terug op te pikken.  Grootste ‘probleem’ is momenteel mijn gebrek aan durf en lef.  Het is té lang geleden, ben veel ‘verleerd’ …

Qua muziekstijlen ben ik voor veel te vinden.  Mijn voorkeur gaat uit naar Dance en Goa, maar als ik zo ’s avonds aan pc zit staat mijn webradio bijna altijd op Joe FM.  Ik wil ooit wel eens met de juiste persoon jaar Jazz Middelheim gaan, of naar het Bluesfestival in Peer.  ‘Madame Butterfly’ staat bvb ook op mijn verlanglijstje …

Zo link ik ook mensen aan muziek, aan bepaalde liedjes.  Meestal een song die speelde op moment van kennismaking, en dit kan me echt wel jarenlang bij blijven, soms tot vervelens toe :).  Het gebeurde me al meermaals dat ik met X in de zetel zat te knuffelen terwijl ik aan Y dacht door de muziek die er op tv of radio te horen was … *bloos*.

Op MSN kan je geluiden/songs aan mensen geven bij bvb aanmelden ofzo. 
Als ik bvb ‘Het werd zomer’ van Rob de Nijs via mijn MSN hoor, dan glimlach ik al.  Bij ‘Lost’ van Michaël Bubblé heeft mijn maag lang een wrong gemaakt, en bij ‘Merlin’s Magic’ van Medwyn Goodall word ik ook nog altijd warm van binnen …
‘Power of Love’ van Frankie goes to Hollywood zal ook altijd heel speciaal bijven voor mij, net zoals ‘Lost’ van Anouk …

 

Welke muziek weet jou zo te raken ? 😉

Read Full Post »

Té warm …

32° in mijn woonkamer …
Gisteravond … zonder er iets voor te doen lopen de zweetpareltjes langs mijn rug naar beneden …
Laat me dan maar zweten door er wél iets voor te doen …

zoals dit hier …

Read Full Post »

Hoewel negen op de tien Nederlanders vindt dat overspel niet kan, zegt 80 procent van hen dat monogamie een illusie is. Daarnaast blijkt dat nog nooit zoveel vrouwen een affaire hadden als nu.

Reden
Uit een Nederlands onderzoek bij 500 mannen en vrouwen blijkt dat 25 procent van de vrouwen al ontrouw was. Ze moeten dus niet langer onderdoen voor mannen op vlak van affaires, meldt nu.nl. In 1991 pleegde nog maar 7 procent van de vrouwen overspel. 44 procent geeft toe dat alcohol de drempel naar overspel verlaagt. Voor mannen zijn zakenreizen de gelegenheid om een scheve schaats te rijden. Het is dan ook niet zonder reden dat 35 procent van de vrouwen haar partner niet vertrouwt als hij weg moet voor zaken. Bij een op de drie mensen die overspel pleegde gebeurde dit echter thuis. De meerderheid doet het voor de spanning, lust komt op de tweede plaats. Bij vrouwen speelt verliefdheid ook vaak een rol. Mannen blijken dan weer toleranter te zijn dan vrouwen. Zij accepteren vreemdgaan met een broer of beste vriend vaker dan vrouwen.

Schuldgevoel
30 procent van de deelnemers zegt zich niet schuldig te voelen na een affaire, vooral vrouwen hebben hier geen last van. Volgens relatie-experte Carolien Roodvoets hoeft ontrouw niet altijd negatief zijn, het kan ook een positieve invloed hebben. “Het zorgt ervoor dat je je relatie anders gaat bekijken. Een affaire kan helpen je partner opnieuw leren te waarderen.” Het onderzoek werd uitgevoerd door het maandblad Cosmopolitan. (ep)

Zelf geloof ik hier ook al lang niet meer in. Volgens mij is de mens niet gemaakt om zijn/haar hele leven lang bij één en dezelfde partner te blijven. Onze maatschappij verandert zodanig dat we ook hierin onze oogkleppen ‘moeten’ afdoen.
‘k Zou degenen waarvan ik weet dat ze een scheve schaats rijden, geen eten willen geven … Ik denk ook niet dat het altijd een negatieve afloop hoeft te hebben. Kwestie is, in hoeverre draagt een mens zijn/haar eigen verantwoordelijkheid in dit alles …

Read Full Post »

Girlstalk …

14 dagen … Zo lang was ze weg … Zo lang was ze op vakantie, en gisteren zagen we elkaar terug. EIN DE LIJK … want ja, ik had haar echt gemist.
We hebben relationeel niks met elkaar maar ze is mijn vrouwelijke soulmate, de enige die écht alles, maar dan ook alles van me weet. We delen een jarenlange vriendschap die volgens mij niet kapot te krijgen is, ook al hadden we een tijd geleden een serieuze pruik in onze boter …

Ze zag er goed uit. Mooi gebruind, maar vooral erg ontspannen en het deed deugd haar zo terug te zien. Een voor haar persoonlijk erg zware periode die ze achter de rug heeft, begon zijn sporen na te laten maar daar was nu niks meer van te zien.
De heel dikke knussel die we elkaar gaven bij het binnenkomen was erg aangenaam en na het aanbieden van een drankje hebben we ons gemakkelijk genesteld en hebben we urenlang gebabbeld. Zij over haar vakantie en allerlei gebeurtenissen, ik over mijn ditjes en datjes hier ;). We hebben met momenten zo gegierd dat we het raam moesten open zetten omdat we het zo óntzettend warm kregen … :D. De buik- en kaakpijn van ’t lachen was er op een randje na, maar we hebben ons geweldig geamuseerd.
Een stuk voorbij middernacht is ze opgestaan, met veel tegenzin want we zaten/hingen allebei zo gemakkelijk, onderuit gezakt … En na opnieuw een innige knuffel (we moesten inhalen ;)) is ze dan naar huis gereden …

Gewoonweg een zalige avond …

schouder roos

Read Full Post »

Naar de film …

Zondag  … vroege avond … In een babbel met K. op msn blijkt dat we allebei een vrije avond hebben, totaal niks gepland, en niet echt zin om alleen thuis te zitten.  Dus stel ik voor om sàmen iets te doen ? Why not …

Het is al een hele tijd geleden dat we nog eens samen naar de film gingen, en met hem naar de bioscoop gaan is heel erg cosy.  Lekker tegen elkaar aan kruipen, en afhankelijk van de aard van de film dichter naar elkaar of met wat meer afstand …

Omdat er echt niks anders dan ‘The haunting in Connecticut’ mij interesseerde werd deze gekozen.  Nu ben ik allerminst te vinden voor horror- en/of griezelfilms, maar omdat deze op waargebeurde feiten gebaseerd was, én ik wel geloof hecht aan het onderwerp van de film, wilde ik het er toch op wagen.  Met hem naast me kon me absoluut niks gebeuren ;).

We spraken af om 21.30u in de taverne naast de filmzaal en ik was er -as always- goed op tijd.  Om mijn tijd te verdoen zat ik in een P-Magazine te lezen.  Het onderwerp ‘Hoe je als vrouw een man het best oraal kan bevredigen’ (of zoiets want ik vind het artikel niet meer terug ;)) nam me helemaal mee.   Een mens is nooit te oud om te leren … :D.  Maar omdat ik zodanig verdiept was in het leesmateriaal had ik hem totaal niet zien of horen aankomen en ik schrik dan ook hevig als hij -ook zoals gewoonlijk :)- zijn sneak attack op mij uitvoert.  Mijn verschrikte kreet doet zelfs de mevrouw achter de bar verschieten … en ik zeg al lachend dat dit een goed begin is om naar onze film te gaan …
We drinken beiden onze koffie op en kopen kaartjes.  Hij vraagt me nog of ik wel echt zeker ben van mijn keuze ? Maar ik hou me groot en zeg volmondig ‘ja’ !
5 minuten later, een grote zak chips en flesjes cola bij de hand, zitten we in’t midden van de zaal, in’t midden van de rij, klaar voor de ‘animatie’ …

 

Al héél snel blijkt dat we beiden NIET geschikt zijn voor dit genre van film :D.  Hij zakt enkele keren verschrikt onderuit in zijn zetel en ik kijk regelmatig wég van het scherm …
Uiteindelijk moet ik toegeven dat we eigenlijk méér naar elkaar zitten te kijken dan naar het scherm vóór ons.  Beiden zijn we schijtluizen wat horror en griezel betreft en al bij al vind ik het nog lachwekkend ook … :D.

Als de film gedaan is vraagt hij mij : ‘En ? Was het wat je ervan verwachtte ?’ Niet dus.  Sterk overdreven en gedramatiseerd, maar daarom is’t natuurlijk film.  Anderzijds, het was een héél leuke knuffel-film-avond en daar genoot ik dan ook uitermate van.
We sluiten ons avondje af met nog één drankje en beiden rijden we elk onze kant op naar huis.  Hij roept me nog lachend na dat ik niet bang hoef te zijn, ‘ze’ zullen mij wel gerust laten :D.

Onderweg naar my hometown krijg ik één moment waar ik denk : moest ik nu wél een schijtluis zijn, dan deed ik het ter plekke in mijn broek … Door wegwerkzaamheden moet ik een omweg maken en kom op een stukje expressweg, zonder enige verlichting en volledig in nevel gehuld.  Ik zie de mistsluiers over de baan en mijn verlichting schijnt spookachtig. 
Maar ik ? Ik ben niet bang. 
Want neen, ik ben géén schijtluis … Alleen … wordt het volgende keer een ander genre van film … 😉

Read Full Post »

Older Posts »